In deze jeugdthriller van Mel Wallis de Vries gaan zes jongeren op examenreis naar Spanje. Slechts twee komen veilig terug. De thriller bezit alle elementen voor een spannend verhaal, maar wanneer het op personages en stereotypering aankomt, zijn sommige zaken problematisch en zorgelijk te noemen.
De thriller is clichématig van opzet. Een groepje jongeren wil gewoon wat lol trappen in het vakantiehuis van de populaire Liv die rijke ouders heeft. Dit gaat gepaard met veel drank, geflirt en onzekerheid. Als ze besluiten om een nachtje te gaan kamperen in een ‘onherbergzaam natuurgebied’ zoals de flaptekst stelt, dan gaat alles natuurlijk mis. De groep raakt verdwaald en de jongeren zijn op elkaar aangewezen. Vooral dit laatste is nogal een dingetje, want iedereen heeft geheimen en doet zich anders voor, waardoor het lastig blijkt om elkaar te vertrouwen.
Het duurt even voordat er sprake is van een spanningsboog. De thriller komt pas echt op gang rond bladzijde zestig, tijdens de tweede vakantiedag. In de bladzijden daarvoor wordt vooral aandacht besteed aan clichématige introducties van de jonge personages, die vooral vervallen in stereotyperingen. Er is uiteraard een populair meisje dat verschrikkelijk mooi is, waar iedereen verliefd en jaloers op is, en waar de hele school bevriend mee wil zijn. Er zijn onzekere meiden, de één met overgewicht, de ander die zich in alle bochten wringt om maar op te vallen, en de laatste is zich nogal behoorlijk bewust van wat ze niet heeft ten opzichte van alle anderen. De twee jongens die meegaan zijn natuurlijk goed gebouwd en hebben knappe koppies. De één is aardig, populair en heeft verkering met zijn populaire wederhelft. De ander heeft een bad boy attitude en heeft een hekel aan het dikke onzekere meisje dat hij natuurlijk weer als lelijk beschouwd. Daarbij is iedereen blank, behalve Jack, want bij hem wordt expliciet benoemd dat hij lichtgetint is. Tot slot gebruiken ze allemaal veel Engelse termen waardoor de personages qua spraak veel op elkaar lijken.
Het waren juist deze clichématige personages die ervoor zorgden dat er zo nu en dan veel melodrama was, wat een domper was voor de spanningsboog in het verhaal. De vrouwelijke personages waren regelmatig hysterisch en onzeker, waardoor actie uitbleef. Het waren de mannelijke personages die hen tot rust moesten manen, acties ondernamen en dus dapper waren, ondanks dat de situatie ook voor hen behoorlijk frustrerend was. Aangezien dit een jeugdroman is, vind ik deze stereotypering van mannen en vrouwen wel een kwalijke zaak, omdat je op deze manier de conservatieve genderconventies in stand houdt en vrouwen dus afdoet als zwakker of labieler ten opzichte van mannen. Deze problematische verhouding tussen mannelijke en vrouwelijke personages is ook zichtbaar in de verkrachtingsscène van Liv. Dat daar, in een jeugdboek, amper op wordt gereflecteerd door personages, is mijns inziens zorgelijk. Hierdoor wordt van de lezer verwacht zelf op de situatie te reflecteren, maar dat is nogal een verantwoordelijkheid die de schrijfster haar jonger lezers oplegt. Het is positief dat Wallis de Vries deze thema’s aanhaalt in haar boek en de donkere kant van de mens niet schuwt, maar de auteur zou haar lezers hierin pedagogisch meer kunnen ondersteunen.
Met Wild laat Wallis de Vries zien dat ze toegankelijk kan schrijven en een spannend plot weet neer te zetten. Het gebruik van ‘andere media’ in haar boek, zoals vlogs en krantenartikelen, dragen hieraan bij. Helaas leert dit boek de lezer vooral dat je vrienden en geliefde niet te vertrouwen zijn en dat je maar beter niet samen in een bos, ver van de buitenwereld, moet gaan kamperen, want voor je het weet ben je dood, verkracht, gewond, vermist, of al het bovenstaande.