In Layers krijgt de zeventienjarige dakloze Dorian een tweede kans wanneer hij door Bornheim, een rijke zakenman, wordt opgenomen in de “Villa”. Hij krijgt onderdak, scholing, kan socializen met leeftijdsgenoten, en het enige wat daartegenover staat, is dat Dorian wat banale klusjes moet uitvoeren zoals flyeren voor goede doelen en pakjes afgeven. Dit alles verandert als Dorian een Master Visioner in handen krijgt en hij de rest van het verhaal besteedt aan vluchten en worstelen met de realiteit.
Het boek begint spannend. Dorian leeft op straat en komt in gevecht met Emil, een andere dakloze en een echte vechtersbaas. Op een dag wordt Dorian wakker met bloed op zijn handen en kleding. Hij is ongedeerd en begrijpt er niets van. Als hij even verderop Emil in een plas bloed ziet liggen met zijn eigen zakmes naast het lichaam, dan schiet er één angstwekkende gedachte door Dorians hoofd: heb ik Emil vermoord? Een vreemde man genaamd Nico komt hem geruststellen en biedt hem de kans op een nieuw leven in de villa van magnaat Bornheim. Dorian is wantrouwig, maar wil alles behalve zijn leven slijten in de gevangenis, dus waagt hij het erop.
Eenmaal in de “Villa” zakt de spanning al snel in. Aan de banale klusjes die Dorian moet uitvoeren, zoals flyeren, worden nogal wat bladzijden besteed. Deze fragmenten worden nog enigszins spannend gehouden door de vreemde mensen die Dorian tegenkomt tijdens het flyeren, of zijn wantrouwen jegens Bornheim in de villa, maar het kostte mij moeite om mijn aandacht er echt bij te houden. Dit had ook te maken met de romantische en vriendschappelijke relaties die Dorian aangaat in deze villa. Zijn relatie met Stella gaat bijvoorbeeld te snel. Er is geen spannende of emotionele opbouw. Er wordt eigenlijk vrij weinig emotioneel geïnvesteerd in de relaties tussen personages, waardoor Dorians angst om bijvoorbeeld Stella te verliezen, mij eigenlijk weinig deed.
En dit is jammer, want Stella is als personage nogal belangrijk als chantagemiddel wanneer Dorian de Master Visioner, een virtualrealitybril, in handen krijgt. De vaart komt er dan eindelijk weer in. De VR-bril is slechts toevertrouwd aan de elite en met deze bril kunnen zij verborgen informatie over elkaar en de wereld tot zich krijgen, informatie die hen wordt toevertrouwd door de magnaat Bornheim. Dankzij de bril weet Dorian bijvoorbeeld dat de vleesproducten van een grote vleesproducent zijn besmet met een ziekmakende bacterie om het bedrijf tot orde te dwingen. Informatie die Dorian niet behoort te weten. Hij spendeert dan ook honderden bladzijden aan vluchten voor Bornheim. Om Dorian te dwingen in de stad te blijven, wordt Stella als damsel in distress opgevoerd. Dorian blijft in de stad omdat hij bang is Stella te verliezen, maar dit verlies komt door de karige emotionele investering in de opbouw van hun relatie, bij mij niet over. Ze hebben, voor mij als lezer, te weinig tijd met elkaar doorgebracht, waardoor deze dreiging voor mij ongeloofwaardig en zelfs een tikkeltje melodramatisch overkomt.
Door de VR-bril gaat Dorian twijfelen aan de realiteit. Via de bril ziet hij niet alleen de vermoorde Emil lopen, Stella van een dak springen, of een cobra voorbij schieten, maar worden ook objecten uit de realiteit weggehaald, waardoor hij bijvoorbeeld geen auto ziet aankomen. In combinatie met de verborgen informatie over bedrijven en mensen op hoge posities, is dit een interessant concept. Helaas herhaalt Poznanski keer op keer dezelfde trucjes, waardoor de spanning halverwege het verhaal opnieuw inzakt. Het boek is te plotgericht, verloopt halverwege het boek traag en de aaneenschakeling van gebeurtenissen tegen het einde zijn redelijk voorspelbaar. Dit is jammer, omdat de thematiek van het boek zeker potentie heeft. Deze had beter uit de verf kunnen komen als er meer werd geïnvesteerd in de emotionele band tussen personages en de auteur het plot meer had gecompliceerd.