De wereld is een grote bende. Ik hoef maar de krant open te slaan en de ellende zuigt zich naar binnen.
Als schrijver weet ik inmiddels hoe ik dit een plek kan geven, want geloof me, er is veel dat mij kwaad maakt. Geweld tegen vrouwen, discriminatie naar minderheden, kinderen die worden mishandeld door monsters die zich pleegouders durven noemen. Ik kan schreeuwen dat de wereld klote is, of ik kan het kanaliseren met mijn pen. Dat is mijn kracht als schrijver.
In mijn novelle De geesten die niet langer zwegen was die frustratie heel expliciet, omdat ik openlijk aangaf te putten uit mijn eigen ervaring als nabestaande. Mijn beste vriend overleed door suïcide. Hij kon het leven, deze maatschappij, de leegte niet meer aan. De gevoelens die loskwamen toen ik hoorde van zijn dood, projecteerde ik op mijn hoofdpersoon Rafiq. Na het schrijven van mijn novelle voelde ik een rust die ik lang niet had gevoeld.
De novelle was letterlijk therapeutisch voor mij, maar in elk verhaal dat ik schrijf, schrijf ik frustraties van me af. Met Levenslang in de Toren verkende ik thema’s als onderdrukking, discriminatie en vrijheid. In Levenslang in Verzet, dat volgend jaar verschijnt, schrijf ik over mijn frustraties met extreem-rechtse bewegingen in onze maatschappij en seksueel geweld. Geen leuke thema’s, maar wel noodzakelijk voor mij als schrijver.
Schrijven is verwerken, schrijven schept orde. Schrijven houdt mij op de been.