Romantiek is niet alleen voorbehouden aan schrijvers van het feelgoodgenre. In menig boek, hoewel regelmatig als subplot, zit wel een romance verweven. Daarom leek het mij leuk, en praktisch, om er eens een schrijfboek bij te pakken dat speciaal toegespitst is op het romantische genre. Jennifer Probst, die ik verder helemaal niet kende, is een bestsellerschrijver, en in haar boek Write Naked deelt ze haar geheimen voor het schrijven van een romantisch boek. Ik moet zeggen dat ik na het dichtslaan van haar adviesboek een nogal onaangename nasmaak overhield.
Probst schrijft en produceert veel, noemt zichzelf gekscherend een kluizenaar omdat ze zich vaker aan haar schrijfsels wijdt dan aan haar man en kinderen, is enorm actief op social media en verwacht veel van zichzelf – enorm veel. Lezen over haar schrijfproces dreef mij mentaal al bijna tot overspannenheid en dan is één van haar adviezen ook nog eens om vier romans per jaar uit te geven of anders naast één roman per jaar een heleboel korte verhalen en novellen. Anders verlies je lezers en raken ze op je uitgekeken, zo stelt ze. Probst lijkt zo bezig met het pleasen van iedereen om haar heen, vooral haar lezers, uit angst om deze te verliezen en daarmee ook haar inkomsten, dat ze zich tot het uiterste drijft. Daar word ik niet vrolijk van. Natuurlijk wil je je lezers tevreden houden, denk ik dan, maar moet dat ten koste gaan van je eigen sociale- en gezinsleven? Ten koste van je eigen rust en ontspanning? Dat lijkt mij niet.
Aangezien het boek is toespitst op romance writing, had ik ook meer specialistische tips verwacht. Echter, deze waren slechts minimaal aanwezig in Probsts boek. De informatie die ze gaf was zeker nuttig. Zo gaat ze in op verschillende soorten romances (sweet romance en dark romance, bijvoorbeeld), seksualiteit: seksscènes en seksuele spanningsboog en geeft ze voorbeelden van personages, conflict en plot vanuit haar eigen romans. Haar eigen voorbeelden bevatten vooral heteroseksuele en stereotype alfamannen en aantrekkelijke en sexy vrouwen met een attitude. Maar daar is Probst ook eerlijk over: ze houdt daar gewoon van en schrijf dan ook vooral waar je zelf warm van loopt, is haar advies. Het schrijven van feelgoodromans doet wel, zoals Probst het beschrijft, erg formuleachtig aan, waardoor je snel en veel van hetzelfde krijgt en als lezer dus telkens voorspelbare plots krijgt voorgeschoteld. Het einde moet in romances volgens Probst namelijk altijd een happy ending bevatten. Personages trekken elkaar aan, stoten elkaar af, herhalen dit nog een paar keer, en eindigen dan toch samen. Dit is op zich handig om dit te weten, juist om het tegenovergestelde te doen in bijvoorbeeld je eigen roman.
Erg divers zijn Probsts adviezen helaas niet te noemen, omdat het boek vooral over haar eigen boeken en leven als auteur gaat. Het schrijfboek heeft daarom veel weg van een autobiografisch schrijfboek en hoewel ik het concept van ‘naakt schrijven’ (niet letterlijk), als schrijver jezelf dus figuurlijk blootgeven om het beste uit jezelf naar voren te halen, erg kan waarderen, wekte dit boek eerder ergernis op dan hoop en motivatie. Mijn advies is dan ook om dit boek met een flink korrel zout te nemen, je niet te laten intimideren door Probsts leven en imago als bestsellerschrijver, en uit het boek te halen waar je wat aan hebt. Daarbij denk ik dat er betere boeken op de markt zijn die ‘secrets to writing romance´ bevatten, die praktischer en diverser van aard zijn. Wanneer ik deze vind, laat ik het je weten.
Lees ook eens mijn blog over stereotypering in literatuur. Hierin bespreek ik de kritiek van dr. Craig Wynne die pleit tegen stereotypering van vrijgezelle vrouwelijke personages: https://alkmaarscheletterkundige.nl/blog/239-stereotypering-in-literatuur-hoe-kun-je-dit-als-schrijver-voorkomen.