In Het zwembad van Yoko Ogawa zijn drie novellen samengebundeld waaronder de novelle “Het zwembad”, gevolgd door “Zwangerschapsdagboek” en “Studentenhuis”. De drie novellen zijn op zichzelf apart te noemen, mede doordat de intenties van de personages soms gewoonweg onnavolgbaar zijn. Vooral dit laatste zorgt voor een mengelmoes van frustratie en bewondering voor Ogawa’s schrijfkunsten.

Romantiek is niet alleen voorbehouden aan schrijvers van het feelgoodgenre. In menig boek, hoewel regelmatig als subplot, zit wel een romance verweven. Daarom leek het mij leuk, en praktisch, om er eens een schrijfboek bij te pakken dat speciaal toegespitst is op het romantische genre. Jennifer Probst, die ik verder helemaal niet kende, is een bestsellerschrijver, en in haar boek Write Naked deelt ze haar geheimen voor het schrijven van een romantisch boek. Ik moet zeggen dat ik na het dichtslaan van haar adviesboek een nogal onaangename nasmaak overhield.

In De geheugenpolitie hebben personages geen controle over hun herinneringen. Op een eiland zonder naam, of zijn mensen de naam vergeten?, verdwijnt steeds meer. Letterlijk, als object, en figuurlijk, uit iemands geheugen. Er verdwijnen zaken als hoeden, linten, vogels en rozen. De verdwijningen nemen, aldus de flaptekst, steeds serieuzere proporties aan. Zij die angstvallig proberen vast te houden aan datgene dat wordt uitgewist, worden opgepakt door de geheugenpolitie en keren nooit meer terug. Anderen accepteren hun verlies. Ze kunnen zich immers dat wat verloren is en de emotionele waarde ervan, niet meer herinneren. De geheugenpolitie roept meer vragen op dan het antwoorden geeft, maar dat is tevens de kracht van het boek.